وقتی من کوچک بودم،اسباب بازی های زیادی داشتم.مدت ها با آن ها راحت بازی می کردم و هیچ کس با من کاری نداشت.بعضی وقت ها هم دیگران برای من اسباب بازی می آوردند و تشویقم می کردند تا با آن ها بازی کنم.

اما حالا که کمی بزرگ تر شده ام ،حتی اجازه ندارم به اسباب بازی هایم نگاه کنم و به طرفشان بروم.هنوز به آن ها نگاه نکرده ام که همه می گویند:((چیه؟بچه شدی؟نی نی کوچولو شدی آدم گنده؟و.......

وقتی من کوچک بودم،همیشه برنامه کودک را نگاه می کردم.هروقت هم یادم می رفت،همه به من یادآوری می کردند و یادم می انداختند که کارتون ها را نگاه کنم.

اما حالا که کمی بزرگ تر شده ام ،حتی اجازه ندارم برنامه های مخصوص خودم را نگاه کنم و هنوز تلوزیون را روشن نکرده ام که همه اعتراض می کنند و داد می کشند)): مگه تو کار و زندگی نداری که از صبح تا شب جلوی تلوزیوین می نشینی و برنامه های آن را نگاه می کنی؟و..........

زندگی............

زندگی رسم خوشایندی است

که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی گل به توان ابدیت

زندگب ضرب زمین در ضربان دل ماست

زندگی هندسه ساده و یکسان نفس هاست

هرکجا هستم،باشم

آسمان مال من است

پنجره،فکر،هوا،عشق،زمین مال من است